سابقه كنكور سراسري در ايران   از ابتداي تأسيس دانشگاه‌ها در ايران تا سال ۱۳۴۲ هر دانشگاهي براي پذيرش دانشجو به طور مستقل عمل مي‌كرد و دانشگاه‌ها با گرفتن امتحانات ورودي خاص خود، دانشجويان را برمي‌گزيدند. از ابتداي تاسيس دانشگاه ها در ايران تا سال ۱۳۴۲ هر دانشگاهي براي پذيرش دانشجو مستقل عمل مي كرد و دانشكده ها با گرفتن امتحانات ورودي خاص خود، دانشجويان را برمي گزيدند. از اوايل دهه ۱۳۴۰ دانشگاه هاي زيادي همچون صنعتي آريامهر، پلي تكنيك، ملي، فردوسي و جندي شاپور ساخته شدند. تا اوايل دهه ۱۳۵۰ چهارده دانشگاه در كشور ساخته شد.     حجم متقاضيان ورود به دانشگاه بسيار زيادتر از گذشته مي شد و مديران آموزش عالي را وادار مي كرد راه حلي براي گزينش بينديشند. در آغاز سال ۱۳۴۲ سنجش داوطلبان ورود به دانشگاه بر عهده هيات مسابقات ورودي دانشگاه ها گذاشته شد و اولين مسابقه كه بعدها به كنكور معروف شد، در همان سال ۴۲ برگزار شد.   در سال ۱۳۴۳ از مسابقه همگاني انتقاد شد و دانشگاه ها دوباره دست به كار پذيرش مستقل شدند. پس از تاسيس وزارت علوم و راه اندازي مركز آزمون شناسي در سال ۱۳۴۷، آزمون سراسري مجدداً به صورت متمركز رايج شد.   در اولين آزمون ۱۲ دانشگاه با ۳۰ رشته تحصيلي حضور داشتند و داوطلبان مي توانستند از اين ميان، ۱۰ رشته را انتخاب كنند. در سال ۱۳۵۴ سازمان سنجش آموزش كشور تشكيل شد و كنكور سازمان يافته تر به كار خود ادامه داد. تا اين سال ها علاوه بر نتايج كنكور، معدل امتحانات نهايي ششم متوسطه و ضوابط اختصاصي دانشگاه ها مثل نوع مدرك، سهميه منطقه، جنسيت و نظام وظيفه هم در قبولي داوطلبان تاثير داشت.   در سال ۱۳۵۷ قبولي تنها به نتايج كنكور محدود شد. پس از انقلاب اسلامي اولين آزمون سراسري در سال ۱۳۵۸ برگزار شد و بعد هم با انقلاب فرهنگي، دانشگاه ها و به تبع آن كنكور سه سال تعطيل شد. سال ۱۳۶۱ دوباره كنكور وارد چرخه شد و البته در اين سال تنها براي رشته هاي پزشكي، فني-مهندسي، كشاورزي، الهيات و معارف اسلامي آزمون برگزار شد. كنكور ادامه يافت تا سال ۱۳۷۱. در اين مدت داوطلبان سه نوع سهميه آزاد، منطقه اي و نهادهاي انقلاب اسلامي داشتند.   به تدريج تحصيلات از نوع پيام نور، شبانه، مراكز تربيت معلم و بعدتر غيرانتفاعي به وجود آمدند. داوطلبان مي توانستند ۱۵ كد رشته تحصيلي را انتخاب كنند كه اين تعداد چندي بعد به ۱۰۰ رشته كاهش يافت.   به تدريج به پذيرش دانشجويان بومي و دخالت معدل كتبي سال چهارم دبيرستان اهميت داده شد. نوزادان انبوه متولد شده در اوايل انقلاب به نوجواني رسيده بودند و جمعيت داوطلبان ورود به دانشگاه، به شدت افزايش پيدا كرد. در مقاطعي يك ميليون و ۵۰۰ هزار دانش آموز براي نشستن بر۳۰۰ هزار صندلي دانشگاه دست و پنجه نرم مي كردند. كلاس ها و كتاب هاي نمونه تست كه در اواخر جنگ تنها در موسسه ايثارگران يا رزمندگان منتشر مي شد، در سطح وسيعي گسترش يافتند.   مسوولان وزارت علوم ناچار شدند تا هر عددي كه مي توانند ظرفيت دانشگاه ها را زيادتر كنند. در اولين سال هاي دهه ۱۳۷۰ قله جمعيتي داوطلبان از كنكور عبور كرد و به تدريج از تعداد داوطلبان كاسته شد.   در سال هاي اخير حدود سه چهارم داوطلبان مي توانند وارد دانشگاه شوند. به تدريج متوليان آموزش عالي به فكر كنار گذاشتن آزمون تستي سراسري براي دانشگاه ها افتادند و چند هفته پيش در مجلس تصويب كردند كه تا سال ۱۳۹۰ كنكور را كاملاً كنار بگذارند. منبع: روزنامه شرق