اين روش
برگرفته
از
روشهايي
است كه
براي
سنجش و
درمان
بسياري
ازاختلالات
رفتاري
در
برنامه
هاي
تغيير
رفتار
درماني
استفاده
مي
گردد.در
روش
نظارت
شخصي
(self-monitoring)
يا ثبت
شخصي(self-recording)يا
خود
كنترلي
(self-control)
درمان جو
- كه در
اينجا
همان
دانش
آموز
است- به
مشاهده و
ثبت
رفتار
خود مي
پردازد.در
واقع اين
روش نوعي
روش سنجش
مستقيم
رفتار
توسط شخص
رفتار
كننده
است. (در
اينجا
منظور از
رفتار،
مطالعه
است.) با
اين حال
علت
اينكه آن
را در
زمره روش
هاي سنجش
غيرمستقيم
قرار مي
دهند اين
است كه
در آن
درمانگر
يا يك
مشاهده
گر آموزش
ديده به
مشاهده و
ثبت
رفتار
مددجو
نمي
پردازد .
هنگامي
كه نتايج
به دست
آمده
رضايت
بخش نيست
مي توان
از
تدابيري
براي
بهبود آن
استفاده
كرد.
مثلاً به
مددجو
گفته شود
كار ثبت
رفتارش-
در اينجا
جدول
برنامه
ريزي
هفتگي _
گاه به
گاه
بررسي
خواهد
شد.يا
اينكه به
وي براي
ثبت دقيق
رفتارش
پاداش
داد. در
اين صورت
دقت
مشاهدات
و ثبت
رفتار در
او
افزايش
مي يابد.
يكي از
ويژگي
هاي اين
روش سنجش
رفتاري
اين است
كه به
خودي خود
موجب
بهبود
رفتار مي
شود. در
اينجا
بهبود
رفتار
افزايش
ساعات
مطالعه و
تقسيم
درست
فراواني
آن ميان
دروس
مختلف
است.
همان طور
كه اگر
شخص
فربهي
مرتباً
ميزان
مصرف
كالري
هاي
روزانه
خود را
زير نظر
بگيرد،
اين عمل
به خودي
خود در
كاهش وزن
او مؤثر
خواهد
بود. به
اين
پديده
واكنش
پذيري
(reactivity)
مي
گوئيم.
يعني
ابزار
سنجش
،خود
باعث
بهبود
رفتار
گشته
است.
(براي
مطالعه
بيشتر به
كتاب
تغيير
رفتار و
رفتار
درماني:
نظريه ها
و روش
ها،تاليف
دكتر علي
اكبر سيف
،نشر
دوران
مراجعه
كنيد.)
|